اکبر رنجبرزاده، عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی، در گفتوگو با پایگاه خبری مناطق آزاد ایران درباره ضرورت تقویت ارتباط میان شرکتهای دانشبنیان و مناطق آزاد اظهارکرد: اگر ما بتوانیم میان دانشبنیانها، نخبگان کشور و صاحبنظران فنی و مهندسی با مناطق آزاد پیوند مؤثری ایجاد کنیم، قطعاً اتفاق مبارکی خواهد بود. اما این امر نیازمند دلگرمسازی و ایجاد امید برای ماندگاری و استمرار فعالیت آنان است.
وی افزود: نمیتوان دانشبنیانها و نخبگان کشور را صرفاً به منابع عمومی بودجه دولت متصل کرد، چرا که بودجه عمومی دولت نیز توان تأمین رضایت این گروه را ندارد و نمیتواند بهتنهایی ماندگاری و فعالیت مستمر آنان را تضمین کند. منابع محدود هستند و ما باید از طریق یک سازوکار مشخص، سهمی به این نخبگان اختصاص دهیم.
عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی با اشاره به ظرفیت معادن و صنایع معدنی در این زمینه تصریح کرد: در حوزههایی مانند معادن و صنایع معدنی، اگر بخواهیم جهشی در فناوریهای جدید داشته باشیم، نمیشود از یک سرمایهگذار با تحصیلات متوسط که صرفاً منابع مالی دارد، بخواهیم که نخبگان کشور را جذب کند، از آنها مراقبت کند، نوآوری ایجاد کند، ناوگان را نوسازی و بهروزرسانی کند و فناوریهای نوین جهانی را در صنایع معدنی مستقر سازد ولی در عین حال هیچ چشمانداز روشنی برای آینده آن نخبگان قائل نباشیم.
وی تأکید کرد: اگر قرار است پهنههای معدنی و مواد معدنی را به اشخاص دیگر واگذار کنیم، باید ببینیم که شرکتهای دانشبنیان هم در مناطق آزاد و هم در سایر حوزهها از جمله توسعه روستاها و شهرهای محل استقرار معادن، حضور فعال داشته باشند. به نظر من باید هر دو وجه این موضوع دیده شود.
عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس با اشاره به ضرورت ایجاد بستر مناسب برای نخبگان گفت: باید به نخبگان کشور از جنبههای مختلف راهی داده شود تا بتوانند مستقر شوند و جانانه کار کنند. یعنی باید امنیت شغلی، منابع پایدار و یک زندگی شرافتمندانه برای آنها فراهم شود. در غیر این صورت، اگر صرفاً حقوقی هرچند چند برابر حد کارگری به آنها پرداخت شود، طبیعتاً میدانند که این وضع مقطعی است و هر لحظه ممکن است از کار جدا شوند و زندگیشان دچار اختلال شود.
وی در ادامه درباره عملکرد صادراتی مناطق آزاد نیز گفت: در زمینه صادرات، ما از ظرفیتهای مناطق آزاد بهخوبی استفاده نکردهایم و نتوانستهایم گزارش جامع، کامل و قابل قبولی برای کشور داشته باشیم. نگاه کلان و جامع در اداره این مناطق پیادهسازی نشده و آنچه شاهدیم، بیشتر اداره سنتی، سطحی و بعضاً کند این مناطق است.
رنجبرزاده افزود: مناطق آزاد در تأمین نیازهای منطقهای، داخلی، افزایش بهرهوری و حتی ایجاد یک پل ارتباطی میان نیازهای کشور با ظرفیتهای علمی و فناورانه نخبگان، عملکردی ضعیف داشتهاند. ما حتی نتوانستهایم از علم، فناوری، خلاقیت و اختراعات نخبگانمان برای ارائه نسخهای به کشورهای دیگر بهره بگیریم. این اتفاق هنوز رخ نداده است.
وی در پایان ابراز امیدواری کرد: امیدواریم با برنامههای مدون و مشخص، مناطق آزاد بتوانند جان تازهای بگیرند، نفس تازهای بکشند و به جایگاه واقعی خود در اقتصاد ملی و توسعه فناوری برسند.
